wizualizacja

Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: rozmieszczenie, korzystanie wewnątrz jakim jest skierowana tudzież ogniskowa – mają one swoje odbicie w środku matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone głównie do wnętrza technice rastrowej, wektorowo przedstawia się w najlepszym razie obrysy, szkice itp. Głównym problemem w środku obu przypadkach jest asygnowanie powierzchni widocznych, a więc wybór tych obiektów (czy też ich części), które są widoczne do wnętrza danym rzucie. Robi się owo np. za pośrednictwem bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto tak bywa obserwujemy nieznaczny część sceny, wskutek tego prócz tego swary może składać się od wielkiej wizualizacjami liczby obiektów (sięgającej poniekąd setek milionów), w takim razie tak samo jak grunt jest określenie, które obiekty mogą egzystować widoczne, iżby wytwarzać jedynie te dane, które faktycznie są potrzebne. Zobacz: usuwanie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie i załamanie światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła poniżej powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych za pomocą blaszak jest do wnętrza większości zastosowań gigantycznie bieżący. Aby go utrzymywać się modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje zabarwienie zaś fakturę, określa cienie rzucane przy użyciu obiekty, odbicia zwierciadlane, zawał oraz rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na bardzo dokładne przedstawienie scen trójwymiarowych są podobnie bardzo kosztowne obliczeniowo.